Nadat we Ray Roberts Lake hebben verlaten, rijden we verder naar het westen richting Amarillo. Het is vandaag een beetje bewolkt, en de temperatuur is lekker. We hoeven vandaag geen stops te maken, alleen 1x om te tanken. Nadat de navigatie ons richting onze overnachtingsplaats stuurt via een binnendoor weg, kunnen we goed het Texaanse platteland in ons opnemen. Het is een goede route, totdat we het bord ‘Pavement Ends’ tegenkomen, wat betekent dat het asfalt ophoudt en overgaat in gravel.Zo rijden we ongeveer 10 mijl verder en zijn we weer blij als we een doorgaande geasfalteerde weg bereiken. Dan is het nog een paar mijl tot onze campingplek in Copper Lake State Park. Daar melden we ons bij de receptie en krijgen we ook een trail-kaart mee. We zoeken onze plek op, en nadat alles geïnstalleerd is, klappen we onze campingstoeltjes uit om in de luwte van de camper wat te drinken, want het waait wel erg hard zo bovenop de heuvel waar we staan.Nadat onze (fris)drankjes op zijn trekken we de bergschoenen aan en gaan we op pad. We volgen een trail die door het park loopt en bij de receptie/kantoor uitkomt, om daar het museum te bezoeken. Het is een mooie wandeling door een gebied dat flink onderhevig is aan erosie tijdens regen.Na een flinke wandeling bereiken we de receptie waar een allervriendelijkste Ranger ons vertelt dat het museum net gesloten is, maar morgen vanaf 8 uur weer open is. Dan gaan we morgen maar kijken.We lopen terug naar de camper en klappen onze stoeltjes weer uit en zoeken ons plekje in de luwte van de camper weer op.Op een gegeven moment klopt dezelfde Ranger op onze deur en wanneer we omlopen vertelt hij dat er een onweer op komst is en dat het handig is alles wat buiten los ligt, binnen te halen. Nu ligt er bij ons niets buiten, maar sommige Amerikanen moeten nog even flink aan de slag. Buiten zien we wel mooie onweerswolken ontstaan, nu maar afwachten wat dat voor ons betekent.

Vanmorgen hebben we ons gericht op het reserveren van campings voor de komende dagen. En omdat we op de camping geen internet hadden, zijn we naar een Walmart gereden, omdat daar altijd wifi is. Gelukkig had mijn telefoon ook bereik met internet, zodat we vanuit de camper, via mijn laptop op zoek konden naar vrije camping plekken. Helaas was er al het nodige niet meer beschikbaar, omdat de Amerikanen er Inn het weekend ook op uittrekken. Gelukkig konden we met enige aanpassingen toch reserveringen maken voor de komende 6 dagen. Daarna staan we bij de Grand Canyon, waar we al reserveringen voor hebben. Dus de komende tijd is alles geregeld.Hierna doen er nog wat boodschappen in de Walmart en tanken wr nog even snel. Wel goedkoop hier, $2,30 voor een gallon, omgerekend ongeveer €0,53 per liter. Alleen is onze camper niet zo zuinig en is het verbruik nog geen 1 liter op 4 kilometer.Onze reis voert vandaag naar Ray Roberts Lake State Park, net boven Dallas. Het is een mooi Park, waar we weer een goede plek hebben met stroom- en wateraansluiting. We maken nadat we geïnstalleerd zijn een wandeling van ruim 5 kilometer door het mooie landschap, met een aantal herten die ons min of meer verbaasd aanstaren.Onderweg komen we 3 personen tegen, verder is het erg rustig nog en ook lekker weer, we lopen zonder jas buiten en hebben het zelfs warm. Bij terugkomst drinken we buiten zittend een drankje. ’s Avonds werk ik weer dot verslag bij en zoek ik de GPS locaties van de komende campings, zodat we daar makkelijk naar toe kunnen rijden met onze navigatie. Vannacht wordt het in ieder geval niet meer zo koud en de komende dagen loopt de temperatuur overdag op tot ca. 28C, zo beloven de weer profeten. Maar kijken of dat waarheid wordt.

Vanmorgen rijden via het laatste stukje Natchez Trace Parkway naar het stadje Natchez. Daar parkeren we de camper bij het bezoekerscentrum, waar we gelijk wat informatie krijgen en een kaart met bezienswaardigheden.Een Amerikaan zou het vervolg met de auto doen, wij lopen door het stadje, aangezien het heerlijk zonnig weer is, wel nog een beetje fris. Eerst lopen we naar de Mississippi rivier. Helaas kunnen we vanwege de hoge waterstand niet doorlopen en dus moeten we terug.Daarna lopen we naar het William Johnson House. De voormalige bewoner van dit huis was een slaaf die op jonge leeftijd vrijheid kreeg van zijn meester en waarschijnlijk ook vader. Door hard werken heeft deze William het ver geschopt, met o.a. 4 kapperszaken. Opvallend was wel dat hijzelf ook slaven in dienst had, of huurde van anderen.Daarna lopen we verder door Natchez en zien we meerdere zogenaamde Antebellum huizen, sommigen met mooi uitzicht op de rivier.Bij een huis het Edelweiss huis lezen we dat gebouwd is volgens een plaatje. Ook de huizen in de directe omgeving zijn enorm mooi om te zien, met in de tuinen schitterende bloeiende bloemen.Hierna wordt het tijd om onze route voort te zetten, steken we de Mississippi rivier over en via Shreveport rijden we Texas binnen.Na een bezoek aan het Visitors Center rijden we door naar onze overnachtingsplek in het Martin Creek Lake State ParkDaar maken we nog een flinke wandeling over de camping, die zo goed als leeg is en over het eiland dat via een brug met het vasteland is verbonden.Daarna plannen we in de camper de route voor de komende dagen. Morgen als we bereik hebben of in een Walmart kijken of we kunnen reserveren. Vannacht belooft weer koud te worden met temperaturen tegen het vriespunt. En wij maar denken dat we naar het warme zuiden zijn gegaan.

Vandaag rijden we ons tweede deel van de Natchez Trace Parkway, en wel het deel van Jackson naar Natchez. Was het gisteren lekker warm weer met zo’n 26 graden, na het onweer van gisteren is een koufront binnen getrokken en is de temperatuur gekelderd naar maximaal 13 C. De weervrouwen op TV hebben het over de winter die weer terug is.Bij de Walmart doen we nog enkele boodschappen en boeken we ook nog 2 campings voor morgen en overmogen in State Parks in Texas. Daarna pakken we de route weer op. Zo stoppen we bij de Bidden Trace, een laag gelegen deel van de oude trace.Ook stoppen we bij een plek waar vroeger een groot dorp was met zo’ n 2600 inwoners, waarvan wel ca. 2.000 slaven. Nu woont er niemand meer, wel staat er nog een Methodisten kerk.Een andere plek waar we stoppen is Mount Locust Inn en Plantage. Dit is de enige overgebleven herberg langs de route, waar ook een plantage was met vele slaven. Er is nog maar weinig wat daar aan herinnert.Een laatste stop maken we bij Emerald Mound, een heilige plaats voor de Indianen, die hier hun tempel hadden gebouwd. Dit deden zij door een grote heuvel van grond te maken. Vele tonnen aarde hebben zij in het verleden verplaatst om deze verhoging in het land te maken. Daarop bouwden zij dan houten gebouwen, die er uiteraard niet meer zijn. Wel nog twee extra verhogingen bovenop de heuvel. Indrukwekkend om te zien.Hierna rijden we naar onze overnachtingsplaats. Daar aangekomen herken ik nog wat van de camping, op een eerdere reis met Koen hebben we hier ook overnacht. Nadat we goed staan maken Marit en ik nog een wandeling door het bos. Morgen trekken we weer verder.

Rond 9:30 uur rijden we weg van onze camping richting Tupelo, waar vanaf we de Natchez Trace Parkway willen rijden richting Natchez en dat in 2 dagen. Het was weer een mooie plek in een rustig state park.

Eerst bezoeken we het Visitors Centre, waar we een film kijken over dit langste nationale park van de VS, want de totale route is 444 kilometer, van Natchez tot Nashville. Wij rijden hem dus deels, en naar het beginpunt.Na ook nog enige boodschappen gedaan te hebben gaan we op pad, en rijden door een parkachtig landschap, met veel historische sites.De trace is een oude route die rond 1800 gebruikt werd door handelaren die hun goederen in Natchez en New Orleans hadden afgeleverd per schip over de rivier, en vanwege de harde stroming op de rivier via de trace terug liepen naar Nashville. Nu met de auto gaat het toch een stuk makkelijker. Eerst stoppen we bij enkele uitzichtpunten met een wijds blik op de omgeving.Daarna stoppen we bij enkele stops waar kleine trails zijn uitgezet langs bijzondere bomen of door een moerasgebied.Ook maken we nog een stop waar ik eerder met Koen geweest ben en waar we hebben gelunched destijds, bij River Bend.Omdat het al laat is, en we nog een stuk moeten rijden naar onze overnachtingsplaats, opnieuw in een State Park, stoppen we niet verder meer. We komen bij schemering aan op de camping, kunnen nog net bij daglicht onze plek vinden en zodra alles staat en is aangesloten is het donker. Even later horen we vlakbij de bliksem inslaan en gelukkig trekt het onweer snel weg, Wel vallen er nog wat buitjes. Morgen deel 2 van onze route over de Trace.