Vanochtend hebben we niet zelf ontbijt gemaakt, want op onze KOA camping kunnen we aanschuiven bij het ontbijt dathier aangeboden wordt, dus daar maken we graag gebruik van. Er zijn cerials, en verder toast, koffie, thee, jus d’orange e.d. Een heel leuk gebaar wat we nog niet eerder hebben mee gemaakt.
Daarna is het tijd om te vertrekken en deels voert onze trip over dr historische Route 66. We tanken nog een keer en rijden door naar de grens tussen New Mexico en Arizona waar we een koffiestop hebben. Daarna rijden we door over Interstate 40 tot we de afslag naar Petrified Forest National Park tegenkomen. Dat is onze hoofdbestemming voor vandaag. Het is een park waar ik al eens eerder met Koen geweest ben, maar nog niet met Marit.
Nadat we onze parkpas hebben laten zien bij de ingang mogen we doorrijden. In het begin van het park zijn het vooral de vergezichten en de uitgestrektheid die enorm indrukwekkend zijn. Oordeel zelf maar op basis van de foto’s (deze volgen later). We stoppen en maken een kleine hike langs de rand en genieten van het uitzicht.
We vervolgen onze route en stoppen bij plaatsen waar honderden jaren geleden volkeren woonden in deze streek, daar huizen bouwden en allerlei inscripties op de rotsen achter lieten.
Even verder komen we in een deel dat de badlands werd genoemd en waar we weer een hike kunnen maken. Deze keer met steile hellingen, van zo’n 35%, en dan eerst naar beneden, dus straks weer maar boven en dat bij temperaturen rond 30 graden. Maar het loont de moeite en het bijzondere is dat we hier ook geen anderen tegen komen, waarschijnlijk vanwege de pittige hellingen.
Verderop in het park zien we waar het park zijn naam aan heeft te danken, overal delen van versteende bomen. Het is ongelooflijk om te zien dat het hout versteend is, want vaak ziet het er uit als echt hout, dat je zo zou kunnen doorhakken.
Het hout heeft doordat het versteend is ook allerlei mooie kleuren gekregen. Echt heel speciaal om te zien.
Onze laatste stop is bij het bezoekerscentrum en daarna rijden we door naar onze overnachtingsplek, in het Homolovi State Park. Dit deel van Arizona wordt door de Hopi, oorspronkelijke bewoners rond 14e eeuw na Chr. nog steeds gezien als deel van hun geboortegrond. Er zijn hier nog enkele ovetblijfselen uit die tijd, morgen maar kijken of we die kunnen vinden.
We lopen naar het begin van de trail en volgen de route langs het meer, met mooie vergezichten. Gelukkig staat er nog een verfrissend windje, want de temperatuur is al flink opgelopen en de zon schijnt er lustig op los. Daarom hebben we ook water meegenomen, iets wat hier ook altijd geadviseerd wordt.Onderweg zien we nog diverse cactus soorten, een van de weinige planten die het in dit droge klimaat goed doen.
We lopen de hele trail uit en omdat er geen aansluitende trail is, lopen we dezelfde route de andere kant op terug. Na een kleine 2 uur lopen bereiken we weer onze camper.
Daar genieten we buiten van onze lunch, ziitend aan de tafel met tafelkleed, beschermd tegen de zon door ‘zonhut’. De rest van de middag doen we rustig aan, en lezen we vooral. Morgen starten we weer de camper en rijden we weer richting westen.
Helaas moeten we afscheid nemen, want we hadden hier nog wel een dagje langer willen blijven staan. Alleen was alles al gereserveerd. We rijden het park uit en doen nog een paar boodschappen, want komende 2 dagen staan we op dezelfde plek.Hierna rijden we richting Nieuw Mexico, waarbij we een stop maken bij 10 Cadillacs die in de grond staan, en waar heel veel verf uit spuitbussen op is gespoten. Een grappig gezicht en voor ons aanleiding om een kijkje te nemen.
We verlaten Texas, waar naast olie ook heel veel windmolens staan en rijden Nieuw Mexico binnen. Daar is het een uur vroeger, dus dat scheelt weer. We verlaten na verloop van tijd de snelweg om naar onze camping in het Santa Rosa Lake State Park te rijden. In de verte zien er de bergen, waar op de toppen nog sneeuw ligt.Eerst brengen we een kort bezoek aan het dam-informatie centrum. De dam is primair aangelegd om overstromingen te voorkomen en ook om de landbouw van water te voorzien. Daarna rijden we door naar onze gereserveerde plek en nadat we geïnstalleerd zijn, gaan we lekker buiten zitten op de bank die bij onze plek hoort en vanaf daar hebben we een mooi uitzicht op het meer. Morgen staan we hier ook, een dagje niet rijden is ook wel eens lekker.
We vervolgen onze route die ons vandaag in de buurt van Amarillo brengt. Onderweg bij een Walmart kan ik weer de verslagen online zetten dankzij de wifi die daar is. Dan doen we gelijk maar wat boodschappen. Zo wordt het vanavond pizza avond, dankzij de gasoven in de camper. Na een rit van circa 3 uur bereiken we het State Park Palo Duro Canyon, een van de mooiste en drukste parken van Texas. En nadat we ons aangemeld hebben, wat snel gaat dankzij onze eerdere online reservering, rijden we het park in. En bij het eerste uitzichtpunt stoppen we gelijk om te genieten van het panorama over het schitterende canyon landschap.
We rijden door naar onze plek waar we de camper parkeren en we onze bergschoenen aantrekken. Want we willen na al dat rijden ook wel genieten van de natuur door een flinke wandeling te maken. Buiten is het wel lekker warm, zo’n graad of 28, dus gewapend met enkele flessen water gaan we op stap. We lopen eerst een trail die te boek staat als moeilijk, daarna een gedeelte dat als gemiddeld genoteerd staat en we eindigen met een makkelijk deel. De route loopt deels door het canyon gebied met de rode rotsen overal om ons heen.
Afgezien van 3 mountain bikers die de route fietsen en 3 andere wandelaars, komen we niemand anders tegen. Onderweg stoppen we om te genieten van het uitzicht of om water te drinken, want het is wel zweten geblazen
Moe en voldaan keren we weer terug bij de camper en hebben we 10 kilometer gelopen zo blijkt. Buiten onder het genot van een drankje komen we een beetje bij van de inspanning en later eten we de eerder genoemde pizza’s. Bij het bijwerken van het verslag is duidelijk dat er weer een mooie dag opzit.