Deze ochtend verlaten we onze camping aan het Santa Rosa meer om verder naar het westen te rijden. Onderweg tijdens onze koffie break bel ik via Whatsapp naar Wouter, die samen met Annabelle en Koen bij hun oma en mijn moeder zijn om te eten. Zo zien we ze alle vier in een keer en zij ons ook vanuit onze camper. Leve de mobiele telefoon dat dit zo makkelijk kan, vanuit New Mexico, midden in de woestijn, langs de snelweg.

Over snelweg gesproken, we komen hierlangs regelmatig plaatsen tegen waar niets anders is dan een hotel en een casino. Ook hier in Nieuw Mexico kan dus gegokt worden. Alleen dan niet in Las Vegas, New Mexico, wat we op vandaag tegen komen. Want daarvoor moet je naar Las Vegas, Nevada, eindpunt van onze reis over een week.

In Albuquerque doen we boodschappen bij Walmart, tanken we en parkeren we de camper bij een andere supermarkt, zodat we kunnen lunchen bij Panda Express, een keten waar je origineel Chinees eten kan bestellen en uiteraard opeten. Het concept is dat je rijst of mie neemt en daar dan diverse gerechten bij kiest. Alleen de hoeveelheden die je krijgt zijn echt Amerikaans, dus veel.

Hierna rijden we door naar onze KOA camping in Grants. We hebben gekozen voor een KOA camping zodat we daar kunnen wassen en zo de rest van onze reis vooruit kunnen met onze schone kleren. Na het wassen maken we een korte wandeling over een trail die achter de camping is uitgezet. Deze trail voert door een lava landschap dat hier vele jaren geleden is ontstaan, toen een lavastroom van 7,5 meter hoog over het land stroomde. Overal zien we toppen van bergen die in een ver verleden vulkanen waren.

En zoals op de foto te zien is, ligt er op de toppen van de hoogste bergen nog wat sneeuw. Het kan hier ’s winters echt koud zijn. Ook omdat we op grote hoogte zitten, volgens onze GPS bijna 2.000 m hoogte, namelijk 1984 meter. Later genieten we van de  ondergaande zon, die de bergen en de wolken mooi aankleurt.

PS: omdat we op een KOA camping staan is er ook wifi en daarom heb ik in het fotoalbum VS2019 met de tijdens deze reis gemaakte foto’s opgenomen. 

Vandaag een rustdag tijdens onze reis door de VS, dus een dagje niet rijden. We slapen zowaar een beetje uit en ontbijten uitgebreid. Na de koffie trekken we de wandelschoenen aan om de Lake Shore Trail te lopen, een gemarkeerde wandeling die start aan de rand van de camping en langs de oevers van het meer gaat.We lopen naar het begin van de trail en volgen de route langs het meer, met mooie vergezichten. Gelukkig staat er nog een verfrissend windje, want de temperatuur is al flink opgelopen en de zon schijnt er lustig op los. Daarom hebben we ook water meegenomen, iets wat hier ook altijd geadviseerd wordt.Onderweg zien we nog diverse cactus soorten, een van de weinige planten die het in dit droge klimaat goed doen.We lopen de hele trail uit en omdat er geen aansluitende trail is, lopen we dezelfde route de andere kant op terug. Na een kleine 2 uur lopen bereiken we weer onze camper.Daar genieten we buiten van onze lunch, ziitend aan de tafel met tafelkleed, beschermd tegen de zon door ‘zonhut’. De rest van de middag doen we rustig aan, en lezen we vooral. Morgen starten we weer de camper en rijden we weer richting westen.

Deze ochtend rijden we eerst nog de route door het Palo Duro Canyon park. Hoewel het minder zonnig is dan gisteren, de uitzichten vanuit de canyon, waar de weg zich doorheen slingert, blijven mooi.Helaas moeten we afscheid nemen, want we hadden hier nog wel een dagje langer willen blijven staan. Alleen was alles al gereserveerd. We rijden het park uit en doen nog een paar boodschappen, want komende 2 dagen staan we op dezelfde plek.Hierna rijden we richting Nieuw Mexico, waarbij we een stop maken bij 10 Cadillacs die in de grond staan, en waar heel veel verf uit spuitbussen op is gespoten. Een grappig gezicht en voor ons aanleiding om een kijkje te nemen.We verlaten Texas, waar naast olie ook heel veel windmolens staan en rijden Nieuw Mexico binnen. Daar is het een uur vroeger, dus dat scheelt weer. We verlaten na verloop van tijd de snelweg om naar onze camping in het Santa Rosa Lake State Park te rijden. In de verte zien er de bergen, waar op de toppen nog sneeuw ligt.Eerst brengen we een kort bezoek aan het dam-informatie centrum. De dam is primair aangelegd om overstromingen te voorkomen en ook om de landbouw van water te voorzien. Daarna rijden we door naar onze gereserveerde plek en nadat we geïnstalleerd zijn, gaan we lekker buiten zitten op de bank die bij onze plek hoort en vanaf daar hebben we een mooi uitzicht op het meer. Morgen staan we hier ook, een dagje niet rijden is ook wel eens lekker.

Gelukkig trok het onweer gisteravond langs ons heen en kregen we alleen wat regen over ons heen en is verdere ellende ons bespaard gebleven. Wanneer we van onze plek wegrijden stoppen we eerst bij de receptie van het park, want daar is ook het museum dat we gisteren dicht aantroffen tijdens onze wandeling. Nu is het wel open en we bekijken de tentoonstelling. De naam van het park Copper Breaks is gebaseerd op het koper dat hier werd aangetroffen. Hoewel veelbelovend bleek het uiteindelijk te weinig en ook was er onvoldoende water om de winning succesvol te maken. In het museum is ook veel aandacht voor de native Amerikanen, de indianen die hier leefden voordat de kolonisten kwamen.We vervolgen onze route die ons vandaag in de buurt van Amarillo brengt. Onderweg bij een Walmart kan ik weer de verslagen online zetten dankzij de wifi die daar is. Dan doen we gelijk maar wat boodschappen. Zo wordt het vanavond pizza avond, dankzij de gasoven in de camper. Na een rit van circa 3 uur bereiken we het State Park Palo Duro Canyon, een van de mooiste en drukste parken van Texas. En nadat we ons aangemeld hebben, wat snel gaat dankzij onze eerdere online reservering, rijden we het park in. En bij het eerste uitzichtpunt stoppen we gelijk om te genieten van het panorama over het schitterende canyon landschap.We rijden door naar onze plek waar we de camper parkeren en we onze bergschoenen aantrekken. Want we willen na al dat rijden ook wel genieten van de natuur door een flinke wandeling te maken. Buiten is het wel lekker warm, zo’n graad of 28, dus gewapend met enkele flessen water gaan we op stap. We lopen eerst een trail die te boek staat als moeilijk, daarna een gedeelte dat als gemiddeld genoteerd staat en we eindigen met een makkelijk deel. De route loopt deels door het canyon gebied met de rode rotsen overal om ons heen.Afgezien van 3 mountain bikers die de route fietsen en 3 andere wandelaars, komen we niemand anders tegen. Onderweg stoppen we om te genieten van het uitzicht of om water te drinken, want het is wel zweten geblazenMoe en voldaan keren we weer terug bij de camper en hebben we 10 kilometer gelopen zo blijkt. Buiten onder het genot van een drankje komen we een beetje bij van de inspanning en later eten we de eerder genoemde pizza’s. Bij het bijwerken van het verslag is duidelijk dat er weer een mooie dag opzit.

Nadat we Ray Roberts Lake hebben verlaten, rijden we verder naar het westen richting Amarillo. Het is vandaag een beetje bewolkt, en de temperatuur is lekker. We hoeven vandaag geen stops te maken, alleen 1x om te tanken. Nadat de navigatie ons richting onze overnachtingsplaats stuurt via een binnendoor weg, kunnen we goed het Texaanse platteland in ons opnemen. Het is een goede route, totdat we het bord ‘Pavement Ends’ tegenkomen, wat betekent dat het asfalt ophoudt en overgaat in gravel.Zo rijden we ongeveer 10 mijl verder en zijn we weer blij als we een doorgaande geasfalteerde weg bereiken. Dan is het nog een paar mijl tot onze campingplek in Copper Lake State Park. Daar melden we ons bij de receptie en krijgen we ook een trail-kaart mee. We zoeken onze plek op, en nadat alles geïnstalleerd is, klappen we onze campingstoeltjes uit om in de luwte van de camper wat te drinken, want het waait wel erg hard zo bovenop de heuvel waar we staan.Nadat onze (fris)drankjes op zijn trekken we de bergschoenen aan en gaan we op pad. We volgen een trail die door het park loopt en bij de receptie/kantoor uitkomt, om daar het museum te bezoeken. Het is een mooie wandeling door een gebied dat flink onderhevig is aan erosie tijdens regen.Na een flinke wandeling bereiken we de receptie waar een allervriendelijkste Ranger ons vertelt dat het museum net gesloten is, maar morgen vanaf 8 uur weer open is. Dan gaan we morgen maar kijken.We lopen terug naar de camper en klappen onze stoeltjes weer uit en zoeken ons plekje in de luwte van de camper weer op.Op een gegeven moment klopt dezelfde Ranger op onze deur en wanneer we omlopen vertelt hij dat er een onweer op komst is en dat het handig is alles wat buiten los ligt, binnen te halen. Nu ligt er bij ons niets buiten, maar sommige Amerikanen moeten nog even flink aan de slag. Buiten zien we wel mooie onweerswolken ontstaan, nu maar afwachten wat dat voor ons betekent.