Bij het opstaan schijnt het zonnetje al, dus dat begint gelijk al goed. Een prima reden om buiten op onze patio te ontbijten. Dat is toch wel vakantie. En dat in een fantastisch berglandschap.

Na het ontbijt breken we op en vertrekken we richting Denver. Het is een mooie rit voor een groot deel door de canyon van de Colorado rivier. Oorspronkelijk was het de bedoeling via Aspen te rijden en dan via de Independence Pass richting Denver te gaan, alleen ligt deze pas nogal hoog, 12.000 feet ofwel 3.758 m, en die pas is helaas nog niet open vanwege de vele sneeuw van de afgelopen periode. We zagen op de tv in onze camper dat meerdere skigebieden komend weekend weer open gaan.

Bij afrit 119 van de Interstate 50 passeren we het plaatsje No Name. Wel bijzonder om je plaats zo te noemen. Lijkt me dat je dan wel heel weinig inspiratie gehad hebben om hierop uit te komen. Aan de andere kant, men heeft het wel er over.

Maar geen nood ook op de route die we wel rijden komen we over meerdere passen, waarvan de hoogste op ca. 11.000 feet ligt, dus dat was ook flink klimmen met de camper. De uitzichten zijn echt mooi, en als er een plek is om te stoppen doen we dat.

Wat duidelijk opvalt is dat hier nog echt veel sneeuw ligt, zelfs nog op de bomen. Er moet dan ook wel veel gevallen zijn, enkele dagen geleden, dat deze route eerst deels gesloten en later alleen met sneeuwkettingen te rijden was. Gelukkig hebben we nu nergens last van.

In de loop van de middag arriveren we in Denver. Eerst tanken we even, hoeven we dat morgen niet te doen en dan rijden we naar het Cherry Creek State Park, waar we onze laatste nacht in de camper doorbrengen, voordat we deze morgen moeten inleveren. We staan net en dan begint het te stormen en te gieten, dus de slide-out blijft maar even ingeschoven. We pakken onze spullen in, alles moet gewoon de koffer in en maken daarna de camper schoon, zodat we hem morgenochtend kunnen inleveren. Dan hebben we morgen nog een dagje in Denver.

Vanmorgen verlaten het Dinosaur National Monument en daarmee de staat Utah, om Colorado binnen te rijden. Bij het Welcome Center informeren we naar de wegsituatie, en alle wegen zijn open, behalve de pas bij Aspen, op 12.000 feet, net de pas die we morgen wilden rijden. Nou ja, dan maar gewoon de Interstate naar Denver, we zijn al blij dat (bijna) alles weer open is.

De route die we rijden gaat door een afwisselend landschap, en ook hier komen we een pas tegen, weliswaar lager, maar nog steeds op 8.000 feet, ofwel bijna 2.450 meter hoog. De uitzichten zijn mooi, helaas kunnen we niet echt stoppen langs de weg, omdat daar geen echte verharding ligt en we niet vast willen komen te zitten. Dus maar wat foto’s rijdend uit de camper gemaakt om een beeld te geven hoe het er uitziet.

We rijden een stuk verder, en doen boodschappen in Fruita. Daar constateert Marit dat zij nog helemaal geen hamburger gehad heeft deze vakantie, dus gaan we de Burger King in voor de wifi en bestellen er dan maar gelijk een hamburger menu bij, nu we daar toch zijn. Nadat we het menu verorbert hebben en de mail en nieuwssites zijn gelezen, is het tijd om de Burger King te verlaten. Omdat de frisdranken zo groot zijn, nemen we als (bijna) echte Amerikanen de bekers met fris mee en die passen prima in de console van de camper. Dus rijden maar.

We rijden verder over de Interstate, een mooie route door het dal van de Colorado rivier, soms door een smalle canyon, dan weer door een wijds berglandschap. We overnachten vlakbij Aspen, nabij het plaatsje Carbondale. Daar hebben we een mooie plek op een KOA camping, aan de rivier. Vanuit ons achterraam in de camper kijken we zo op de snelstromende rivier. Naast de camper hebben we zowaar onze eigen betonnen patio met tuinstoelen en een tafel. Marit maakt de vergelijking met Frans Bauer al, zeker wanneer we de slide-out van de camper ook gebruiken. Nog 2 nachtjes in de camper, morgen naar Denver.

Bekijk ook de andere foto’s van deze dag in het foto-album

Vandaag willen we het park verder verkennen en daarom gaat om 8 uur de wekker. Het is een koude nacht geweest, dus doen we voor enig comfort bij het ontbijt even de kachel aan. Buiten schijnt het zonnetje al en de lucht is mooi blauw. Omstreeks 9 uur rijden we van de camping af naar het einde van de asfaltweg en daar parkeren we de camper, wat goed kan omdat we zo mooi op tijd zijn. Want hierna is het een zogenaamde Dirt Road, een weg met alleen split en daarop mogen en willen we niet rijden met de camper.

Met de wandelschoenen aan lopen verder richting de hut van Josie Morris, een dame die hier circa 50 jaar alleen gewoond heeft, in zomer en winter. Het is een mooie wandeling bergop en onderweg komen we eerst langs een rots die de olifantenpoot wordt genoemd, daarna langs diverse plaatsen waar mensen 1.000 jaar geleden tekeningen in de rotsen hebben aangebracht.

We herkennen er diverse figuren in. We lopen verder en in hoog in de rotsen zien we nog meer inscripties uit diezelfde tijd.
Aan het einde van de weg bereiken we de hut van Josie, die gedeeltelijk is gerestaureerd. Het is nu een mooie plek om te zijn, we kunnen ons voorstellen dat het ’s winters slecht toeven was hier.

We lopen we weer terug richting camper, nu grotendeels dalend, dat gaat toch makkelijker. Na een wandeling van een klein uur zijn we weer bij onze camper en is het koffietijd.  Al koffie drinkend hebben we zicht op turtle rock, een rots in de vorm van een  schildpad.

We rijden de weg weer terug en stoppen op diverse plaatsen om te genieten van het uitzicht op de Green River, de camping en het bijzondere landschap.

Hierna brengen we een bezoek aan de zogenaamde groeve die hier in dit park is, een groeve waar vanaf 1906 fossiele resten van allerlei dinosauriërs zijn blootgelegd. Een bijzonder gezicht om al die botten bij elkaar te zien en die miljoenen jaren geleden bij het sterven van de dinosauriërs hier zijn afgedekt in de bodem en nu zichtbaar zijn. Het betreft enkele botten, maar ook een geheel skelet bijvoorbeeld.

We lunchen later in de camper bij het bezoekerscentrum, waar het wifi helaas niet werkt, en daarna rijden we naar een parkeerplaats, waar we uitstappen voor een volgende wandeling over de trail genaamd Sound of Silence. Eerst lopen we door een droge rode rivierbedding, daarna door een smalle gleuf tussen de bergen en dan wordt het klimmen en dalen door een werkelijk ongelooflijk mooi landschap.

Ze noemen dit een hoge woestijn en droog en warm is het zeker. Het mooie is dat we ruim een uur geen enkele andere wandelaar tegenkomen. En het is hier ongelooflijk stil. Alleen het geluid van de vogels horen we. Na een kleine 2 uur wandelen bereiken we de camper, waarna we terugrijden richting camping. Benieuwd of we morgen spierpijn hebben.
’s Avonds maken we nog een vuurtje. We stoken naast het hout, dat we op de camping kopen, ook alle papieren op die we niet meer nodig hebben, zoals routekaartjes, reserveringen e.d. En ook nog een kartonnen doos waar alle potten, pannen, dekens en borden en bestek in zaten. Dus we zaten er lekker warmpjes bij deze avond. Morgen weer een stukje meer richting Denver.

Bekijk ook de andere foto’s van deze dag in het foto-album

Deze vrijdagmorgen staan we op tijd op, want we rijden vandaag zo’n 200 mijl ofwel 320 kilometer westwaarts, alvast richting Denver. Eerst doen we boodschappen bij een Walmart en daarna rijden we door naar City Park, de plek waar in 2002 de meeste onderdelen van de Olympische Winterspelen plaatsvonden. We kunnen ons goed voorstellen dat dit een goede locatie is, want er ligt hier en daar nog sneeuw. En we kunnen goed de skischansen zien liggen.

Over sneeuw gesproken, door het koude weer van de afgelopen periode en de sneeuw, die wij ook gehad hebben, waren gisteravond de wegen richting Denver onbegaanbaar. Vanmorgen is de situatie al verbeterd, en met een stijgende temperatuur de komende dagen, is de verwachting dat we Denver tijdig kunnen bereiken. Dus gaan we daar maar van uit.

Een groot deel van de route vandaag voert door bergachtig gebied. Dus dat is flink klimmen en dalen geblazen. Rond 16 uur bereiken we de ingang van Dinosaur National Monument. Met onze park pas kunnen we ook hier zo naar binnen en we parkeren bij het bezoekerscentrum.

Daar komen we meer te weten over de vele fossiele resten van dinosaurussen en andere dieren, die hier gevonden zijn. De film die over het park gaat, laat vele mooie plaatjes zien van het park.
We rijden door naar onze camping Green River en op ‘onze plek’ hangt een kaartje met Reserved en onze naam erop. We parkeren de camper en pakken onze stoeltjes om lekker in het zonnetje te zitten. Even later lopen we wat over de camping en zien dat er een trail vanaf onze camping naar een camping een kleine 2 kilometer gaat langs de Green River.

We lopen deze trail en stoppen meerdere keren om van het mooie uitzicht te genieten. Het lijkt wel of we hier alleen op de wereld zijn. Na klimmen en dalen bereiken we de andere camping, waar de enige gasten bestaan uit herten die daar rustig grazen. De camping is niet echt meer in gebruik en we lopen dezelfde route weer terug, omdat er geen ander pad is.

Voldaan komen we weer aan bij de camper, na al dat autorijden toch nog even de benen kunnen strekken. Morgen gaan we verder het park verkennen.

Bekijk ook de andere foto’s van deze dag in het foto-album

Vandaag bezoeken we het centrum van Salt Late City, en in het bijzonder de gebouwen van de Mormonen. Om in de stad te komen kunnen we gebruik maken van een gratis shuttlebus en nadat daarvoor gebeld is door de receptie, arriveert onze shuttlebus, die verzorgd wordt door de Mormonen. We worden allervriendelijkst ontvangen en krijgen onderweg al enige uitleg en een kaart van Temple Square met alle gebouwen daarom heen. Nadat we uitstappen worden we opgevangen door 2 zusters, die ons een privé rondleiding geven. De ene zuster komt uit Colombia, de andere uit de VS, en wel uit Las Vegas. Allereerst bezoeken we de kerk, die lang geleden gebouwd is door de eerste pioniers, die Mormoon waren. We krijgen meer te horen over de achtergronden van de Mormonen en hun geloof.

Daarna krijgen we een rondleiding door het Tabernakel, een speciale plek voor de Mormonen. Opvallend in het gebouw is het ronde plafond, waardoor er een hele goede akoestiek is. Dit is de plek waar de gelovigen bijeen komen, met een capaciteit van circa 3.000 personen. Opvallend het grote orgel. We krijgen nog meer uitleg en nadat aan ons wat vragen gesteld zijn, kunnen we ook aan de twee zusters die ons rondleiden vragen stellen.

Hierna eindigt onze rondleiding en lopen we zelf rond over het complex. Omdat we benieuwd zijn of er informatie te vinden is over onze voorouders, bezoeken we het genealogisch centrum van de Mormonen. Enig speurwerk leert ons dat er niet veel bekend is over onze voorouders hier. Wel leren we dat er ongeveer 1.050 Marit’s leven in de VS en ongeveer 150.000 René’s. Omdat we verder niet veel vinden lopen we door naar het Conference Center, ook hier krijgen we weer een privé rondleiding. Het is een enorm complex met een heel grote zaal waar wel 21.000 personen in kunnen.

We krijgen meer uitleg al lopend door het gebouw en we komen op een gegeven moment uit op het dak van het Conferentie Centrum, waar een grote tuin is aangelegd, met bomen en allerlei andere bloemen en vegetatie uit de staat Utah. Hierna eindigt onze rondleiding en hebben wij even ook even genoeg gehoord en gezien van en over de Mormonen.

We lopen naar het centrum van Salt Lake City en eten daar op een Food Court. Hierna lopen we door de stad naar de voormalige Trolley Remise, die nu omgebouwd is tot winkelcomplex. Leuk om te zien dat er hier ook oude gebouwen staan, die nu een nieuwe bestemming hebben gekregen. Het deed mij wel een beetje denken aan een HTM-remise trouwens. We nemen de tram terug naar onze camping.

’s Avons gaan we nog een keer met de shuttlebus de stad in, want iedere donderdag zijn er repetities van het koor in het Tabernakel. Ook nu worden we weer door vriendelijke mensen naar het centrum gereden en daar aangekomen kunnen we aansluiten in de rij met wachtenden die naar de repetities komen luisteren. We kunnen snel naar binnen en zoeken een plekje. In het Tabernakel staat een koor van circa 250 tot 300 mannen en vrouwen te repeteren, ondersteund door een volledig symfonie orkest. En dat klinkt enorm overweldigend. Vooral omdat er niet puur kerkmuziek wordt gezongen en gespeeld, het eerder filmmuziek die we horen, echt indrukwekkend. Via deze link kan je een korte video bekijken van de repetitie. Wanneer je op de foto klikt is er nog een iets langere video te bekijken.

Na een uurtje lopen we weer terug naar de shuttlebus, en worden we weer netjes afgezet op de camping. Daarmee sluiten we deze indrukwekkende dag af.