Dag 15 – Wo. 3 juni 2026 – Alta > Oksfjordhamn – 135 km – 20 °C – ☀️

Vanmorgen na het ontbijt verlaten we Alta, om eerst op een picknick plek bij het toiletgebouw grijs en zwart water te lozen en onze schoon water tank weer aan te vullen. Prima geregeld hier, waardoor we 4 dagen off grid konden staan.

Hierna rijden we naar het Tirpitz museum. Dat is een klein museum, met allerlei informatie en items van de Tirpitz, een heel groot Duits slagschip, dat in WO2 in de fjord bij Alta voor anker lag.

In het museum kijken we eerst naar een film over de Tirpitz. En komen we het volgende te weten. In de fjord bij Alta lag het schip de grootste tijd, buiten bereik van Britse bommenwerpers. Het schip is eigenlijk slechts 1 keer in actie gekomen, om op Spitsbergen een weerstation van de geallieerden aan gort te schieten. Omdat het een grote dreiging vormde voor de geallieerde transporten, hebben de Engelsen diverse pogingen ondernomen om het schip uit te schakelen, met duikboten, bommen e.d. Dat is uiteindelijk gelukt bij Tromsö, waar de Tirpitz later in een fjord voor anker ging. Daar werd het gebombardeerd, omdat dit binnen het bereik van de Britse bommenwerpers lag. Hierna is het schip gekapseisd en onder water verdwenen. Hieronder een impressie van het museum.

 Buiten, voor het museum, staat nog een gedenksteen voor alle slachtoffers bij het kelderen van de Tirpitz.

Na al deze informatie verlaten we het museum en rijden we naar een mooie plek om van het uitzicht en een kop koffie te genieten.

We rijden weer verder en bijna na iedere bocht zijn we weer getroffen door de fantastische vergezichten op de bergen en de fjorden met het blauw water. Wat een natuurschoon. Ook reden om nog eens te stoppen voor een foto.

En omdat er onderweg veel te zien is, maakt Marit al rijdend regelmatig foto’s. Hieronder een selectie van al dat moois onderweg.

Uiteindelijk stoppen we vandaag bij een haventje bij het gehucht Oksfjordhamn. Daar is een veldje ingericht voor campers, met een sanitair gebouw en wasmachine en droger. En die heeft Marit gelijk aan het werk gezet, zodat na enige tijd alles weer schoon is en fris ruikt. Kunnen we er voorlopig tegenaan. Zelf was ik de camper zodat alle muggen en het stof er weer af zijn.

De rest van de middag en avond zitten we lekker buiten, in korte broek, want het is heerlijk weer vandaag. Dus eten we ook buiten aan de picknick tafel. Vanavond staat bami, met pindasaus, kroepoek en komkommer op het menu. Want het dichtsbijzijnde restaurant is 30 km verder.

Later op de avond genieten we nog van het enorm mooie uitzicht

Dag 14 – Di. 2 juni 2026 – Laksnes > Alta – 310 km – 20°C – ☀️

Vanmorgen, na een douche in de camper, rijden we na het ontbijt weg, richting westen. De route voert ons continue langs de grensrivier met regelmatig hele mooie vergezichten.

Onze eerste stop is op een rustplaats, waar we net als gisteren weer onze cassette automatisch kunnen laten reinigen. Hierdoor kunnen we weer off grid staan de komende nachten. Uiteraard drinken we in het zonnetje en zittend aan de picknick tafel een kop koffie.

We rijden weer verder en onze volgende stop is in Karasjok. In dit stadje zetelt het Noorse Sami parlement. De Sami zijn de oorspronkelijke inheemse bevolking die een nomadisch bestaan hadden en afhankelijk van het jaargetij in het noorden of meer naar het zuiden bivakkeerden. Wij lopen langs het bijzondere gebouw, helaas kunnen we het niet van binnen bekijken.

In dit stadje, waar de Nazi’s tijdens de 2e Wereldoorlog vreselijk hebben huisgehouden, is een gebouw gespaard gebleven, de oude kerk. Helaas is deze kerk ook gesloten en kunnen we alleen de buitenkant bekijken, en ook een wiedergutmachungs gedenkplaat van een evangelische gemeente uit een kleine Duitse stad..

Onze route gaat verder richting Alta, aan de westkust. Steeds volgen we de grensrivier die via allerlei kleine zijriviertjes extra water aangevoerd krijgt. Zo ook bij onze we koffiestop.

De route gaat later door over een soort ‘hoogvlakte’. Onderweg komen we af en toe rendieren tegen. Toen Marit een heel jong rendiertje op de foto zetten, hoorden we ook hoe het jong zijn moeder riep, aan de andere kant van het hek. 

 De GPS geeft aan dat we op ongeveer 400 meter hoogte zitten, alles is redelijk kaal en vooral leeg. Zo ook de plek waar we stoppen voor de lunch. En druk is ook vooral niet.

De laatste etappe zijn we vooral weer aan het afdalen, soms geleidelijk, soms via een kloof een stuk forser. Dat het hier koud kan zijn, blijkt wel als we even stoppen om het ijs, dat nog op het meer licht, te bekijken en te fotograferen.

Rond 15 uur arriveren we op de camperplaats in Alta, waar al meerdere campers staan. We installeren ons snel (betekent: we draaien de gaskraan open voor de koelkast) en lopen via een klein paadje vanaf de camperplek zo het stadje in. Het is vooral allemaal nieuwbouw en daarin zitten veel winkels. Het enige interessante gebouw is de Noorderlicht kathedraal. Alleen, die is dicht. Helaas.

We lopen wat langs en door sommige winkels, doen wat boodschappen, we kopen vooral water en lopen daarna terug naar de camper. ’s Avonds kijken we op de kaart hoe we morgen zullen rijden.

Dag 13 – Ma. 1 juni 2026 – Grense Jacobselv > Laksnes – 250 km – 13 °C – ☁️

Vanmorgen zijn we op tijd opgestaan, want we gaan weer verkassen. Nadat alles weer opgeborgen is, rijden we weg van ons mooie plekje met fantastisch uitzicht op zee. Het eerste stuk van de route gaat eerst over een zogenaamde dirt-road, daarna rijden we wel op asfalt, alleen heeft dat zijn beste tijd gehad. Dus kuilen en gaten ontwijken is de opdracht. Na een uur hobbelen bereiken we een kruising waar we links naar Moermansk kunnen of rechts naar Kirkenes. We stoppen eerst maar even op de parkeerplaats, waar ook net een bus gelost is, met passagiers die net als wij, de grensovergang naar Rusland willen zien. Er valt weinig te zien overigens.

Nadat we weer ingestapt zijn kiezen we toch voor Kirkenes. Daar doen we eerst wat boodschappen en daarna pinnen we wat Noorse Kronen, voor je weet maar nooit, en lopen we door het compacte ongezellige centrum. We zijn snel uitgekeken en verlaten daarna Kirkenes, om richting het westen te rijden. Onderweg stoppen we bij een grote waterval, waar wij helaas geen zalmen zien springen, wat wel zo kan zijn, hebben we elders gelezen.

Nadat we geluncht hebben op deze plek, rijden we verder. Mijn medepassagier maakt regelmatig foto’s onderweg. Hieronder een impressie, waarbij voor de hoge fietser geldt, dat we die al eerder tijdens onze reis ingehaald hebben, ergens in Finland. We weten alleen nog niet, hoe hij opstapt en weggefietst. Vragen we hem, als we hem nog een keer tegenkomen.

Bij een mooie brug maken we nog een tussenstop om even de benen te strekken en om gelijk volautomatisch de cassette van het chemisch toilet in een automaat te laten reinigen. Super service van die Noren.

Het vervolg van onze route voert langs weer een grensrivier, deze keer tussen Noorwegen en Finland. We kiezen ervoor om langs de Noorse kant van de rivier te rijden en rond 16 uur parkeren we de camper op een picknick plaats, net even van de weg af, waar ook al een andere camper staat. Dit wordt onze overnachtingsplek, net voor weer een brug, deze vormt de grensovergang naar Finland. We lopen over de brug Finland in, langs de ‘hardwerkende douaniers’ die vooral Noren controleren die vanuit Finland weer naar Noorwegen gaan. Wij mogen ongehinderd doorlopen. En zo zijn we weer even in Finland.

Na de plaatselijke ijzerwaren handel/postkantoor/supermarkt bezocht te hebben, lopen we weer terug naar Noorwegen. Daar breekt nog even het zonnetje door, zodat het behaaglijk warm wordt in de camper.

Dag 12 – Zo. 31 mei 2026 – Grenze Jacobselv – 5 km 👟 – 10 °C – ☀️

Vanmorgen rustig aangedaan en na het ontbijt met een kop koffie de Barentzzee afturen naar walvissen  en zeehonden. En zowaar, zagen we in de verte weer een aantal walvissen langskomen.

Het blijft een fascinerend gezicht, die grote beesten. Ook zien we nog een zeehond, alleen te ver weg om goed op de foto te kunnen zetten. Dan maar wat foto’s van de fjord waar we op uitkijken vanuit de camper.

Hierna trekken we de wandelschoenen aan voor een wandeling vanaf onze camperplek. Die gaat eerst flink omhoog. Daar komen we op een soort plateau, waar ook de opgang naar het uitkijkpunt van het Noorse leger zit. Marit loopt die kant op en stopt uiteindelijk bij de gele borden. 

Vanaf het plateau is nog enigszins te zien hoe de route verder gaat. Even later hebben we geen idee meer hoe het pad verder gaat en hebben we  echt de digitale kaart nodig om te bepalen welke route we moeten volgen. Dat lukt gelukkig en na flink afgedaald te zijn bereiken we weer de weg. Vanaf daar lopen we over de weg terug, om eerst nog een blik op de grensrivier te werpen en daarna het kleine kerkhof te bekijken dat bij de kapel ligt, waar we gisteren waren voor de uitvoering. Hierna lopen we terug naar onze camper.

Morgen gaan we weer verkassen en beginnen we feitelijk aan de terugreis, waar we 4 weken de tijd voor hebben.

Dag 11 – Zat. 30 mei 2026 – Sevettjärvi > Grense Jacobselv – 135 km – 11 °C – ☁️ ☀️

Vanmorgen, net voordat we vertrekken van onze camperplek bij de lokale bar, ligt het meer er bijna als een spiegel bij. Jammer dat er geen zonnetje is. Maar gelukkig is het droog, nadat het vannacht geregend heeft.

We rijden om 10 uur Finse tijd weg, als we straks de grens met Noorwegen overgaan, winnen we weer een uur tijd. Het landschap in Finland is redelijk saai. Wel natuurlijk overal meren, maar voor de rest weinig anders, afgezien van de bomen.

Na een halfuur rijden passeren we de Fins-Noorse grens, dat zeggen de borden, voor de rest zien we geen grenswachten of iets dergelijks. Kunnen we weer ongestoord doorrijden met ons proviand en bescheiden drankvoorraad.

We tanken in Noorwegen, daar is het, hoewel je het niet zou verwachten goedkoper dan in Finland. Hierna volgen we de borden zoals hieronder op de foto is te zien.

Even later rijden we niet door naar Moermansk, wat ontzettend ver klinkt, maar buigen we toch maar af naar Grense Jacobselv. Wat volgt is een rit van ca. 60 kilometer over een hobbelige weg. Kuilen en gaten ontwijken is troef hier. Onderweg rijden we langs een rivier die de grens vormt tussen Noorwegen en Rusland. Hier stond dus vroeger het IJzeren gordijn, zogenaamd om de Russische bevolking te beschermen tegen al het kwaad uit het westen. Dat het hier serieus er aan toe gaat bewijzen de diverse borden langs de weg. En ook de diverse wachttorens aan Russische en Noorse kant, waar men elkaar in de gaten houdt, denken we.

We rijden langs een mooie kerkje, en zonder problemen bereiken we onze off grid camperplaats. Eentje die we vorig jaar al op het programma hadden staan, maar die door mijn buiteling met het afwasteiltje en de gevolgen daarvan, niet door kon gaan. We hebben een van de weinige plekjes vooraan, omdat er een evenement gepland staat voor later deze middag.

We hebben een fantastisch uitzicht vanuit de camper op de Berentz zee, dus drinken we met de stoelen deze keer niet gedraaid een kop koffie. Ons doel voor deze reis is nu wel behaald. En we voelen ons veilig met het Noorse leger, dat waakt over ons.

Het evenement betreft de viering van 200 jaar officiële grens tussen Noorwegen en Rusland en de onthulling van informatie borden, die de geschiedenis van dit gebied beschrijven. Hiervoor zijn ca. 120 klapstoelen neergezet voor genodigden , die met de bus hier naartoe zijn gebracht. Omdat alles in het Noors is, is het wat lastig te volgen voor ons.

We lopen daarna richting het kerkje. Een wandeling van ca. 2 kilometer. In de verte zien we de Russische kant van de grens. Heel bijzonder.

Bij het kerkje aangekomen, blijkt dat daar het 2e deel van het evenement rond 200 jaar grens Noorwegen-Rusland wordt herdacht. Dus zoeken we een plekje op een van de banken en maken we weer eens een concert mee tijdens onze reis. Doet ons denken aan eerdere reizen in de VS en Zweden, waar we ook bij kerk concerten verzeild raakten. Terwijl Marit en ik, voor het officiële begin nog zitten te praten, worden we op onze schouder getikt door een dame. Blijkt dit een Nederlandse te zijn, die 50 jaar geleden als verpleegkundige in het ziekenhuis in Kirkenes is gaan werken. Het concert met koor en een ‘voorgangster’ die allerlei wetenswaardigheden over 1826, 200 jaar geleden, vertelt, is weer een leuke ervaring.

Na het concert lopen we weer terug naar onze camper, waar we weer genieten van het uitzicht. Hieronder nog een kaartje zodat je kan zien waar we momenteel zijn. De dikke zwarte lijn, is de formele grens, die nu 200 jaar bestaat.

Vanavond hebben we onze koffie buiten gedronken met zicht op de zee en de zon. Uit de wind en in het zonnetje was het gewoon lekker buiten. Even later zagen we op enige afstand van de kust een walvis langs zwemmen, helaas net te ver voor een goede foto. Al met al een mooie afsluiting van een mooie dag.