Vannacht lekker geslapen in onze kamer bij de agriturismo. En omdat het lekker weer is kunnen we buiten ontbijten. Even later krijgen we gezelschap van de andere reisgenoten en bespreken wat er allemaal te doen is. Wij kiezen ervoor om met de auto naar de Etna te rijden, een autorit van ongeveer een uur. Het is droog en de zon doet flink zijn best om de wolken weg te branden. De rit gaat eerst nog door smalle Italiaanse straatjes. Voor ons doet iemand die geparkeerd staat zijn deur open, terwijl er een auto langsrijdt. Dat werd dus een kapotte spiegel aan de ene auto en een ontzette deur aan de andere auto. De auto met de kapotte spiegel rijdt gewoon door en bij de andere auto wordt met een karateschop de deur weer enigszins sluitend gemaakt. Rare lui die Italianen.

Even later laten we de drukte achter ons en rijden we de berg op en al snel zien we de eerste lavavelden verschijnen.

We rijden verder naar boven tot we niet meer verder kunnen, dat is op zo’n 1100 meter. Vanaf daar gaat een kabelbaan of als het teveel waait zoals vandaag, rijden er 4wheel drive bussen. Alleen hangt de top nog flink in de wolken dus gaan we niet verder omhoog, omdat we denken dat we dan niet veel kunnen zien.

Door de wind en vanwege de hoogte is het al flink koeler hier, dus trekken we een fleece vest aan en dat scheelt.

Weg van de drukte parkeren we de auto en lopen een stukje de berg op. Wat een afgekoeld en versteend natuurgeweld zien we hier toch.

We rijden een stukje terug en parkeren daar de auto, zodat ik naar de krater van 2001 kan lopen. Een flinke steile klim van 20 minuten heen.

Het is fors klimmen op een pad met allemaal losliggend gruis en kleine lavasteenjes met weinig grip. Eenmaal boven aangekomen lijkt het nog harder te waaien, zeg maar stormen. Maar het uitzicht op de krater en de omgeving is ongelooflijk mooi.

Dan mag ik weer naar beneden, waar Marit staat te wachten. En dat is ook een lastige klus, want er is weinig grip, steeds glijden mijn bergschoenen weg. Gelukkig kom ik veilig beneden en lopen we naar de auto, om weer af te dalen richting zeeniveau. Onderweg zien we een huis dat min of meer is omsloten door lava van een eerdere uitbarsting.

Onze volgende bestemming is Siracuse, een stad op zo’n 100 km van ons verblijf. Een bijzondere stad omdat hier in een ver verleden de Grieken de scepter zwaaiden. En voor de geïnteresseerden de stad waar Archimedes in zijn bad zat en de magische zin: “Eureka” uitsprak.

Wij zijn voor geïnteresseerd in de overblijfselen van de Grieken. Dus in Siracuse aangekomen parkeren we de auto en kopen we een toegangskaart je voor het archeologisch park. Daar is naast Romeinse overblijfselen ook een groot Grieks Amphitheater te zien. Heel indrukwekkend dat dit al zo lang geleden is gebouwd.

Er zijn nog meer bijzondere zaken te zien en via de tuin van Eden komen we bij een grot ‘Dionysus oor’ genaamd. Een enorme grot in de vorm van een oorschelp.

Daarna lopen nog langs de bovenkant van het Griekse amphitheater, waar een soort grotten zijn en een heuse waterval/bron.

We sluiten ons bezoek af met een wandeling langs het Romeinse deel van het archeologisch park. Eerst langs de resten een vormalig tempelcomplex en tenslotte langs ht Amphitheater. Dit ziet er aanmerkelijk minder goed uit dan de Griekse variant.

Hierna rijden we terug naar onze agriturismo, waar we buiten zittend genieten van een drankje en het uitzicht. Daarna hebben we weer gezamenlijk ons diner. En sluiten we af met dit nachtelijk plaatje vanaf ons terras.

Vanmorgen reden we vroeg weg, want het was opnieuw een reisdag. Helaas werkte het weer niet mee, want op zee werd het donkerder en donkerder, en die bui trok langzaam het land op. Dus onderweg veel regen. Zoveel dat zelfs tunnels blank kwamen te staan, waardoor we lastig bij een supermarkt konden komen voor enkele boodschappen. Daarna, als het even droog s maken we een koffiestop.In het zuiden van Italië aangekomen, bij Villa San Giovanni maken we een lunchstop en zien we Sicilië aan de andere kant van het water liggen.Hierna rijden we richting de veerboot, waar het inchecken snel gaat en we onze eerder gemaakte online boeking omzetten in een instapkaart. Dan kunnen we door en wachten tot we aan boord mogen.Na enige tijd mogen we aan boord en gaan we bovendeks om te genieten van het uitzicht. Helaas is het niet echt lekker weer en is de overtocht maar kort, 20 minuten, dus moeten we snel weer naar de auto. Het schip verlaten gaat op z’n Italiaans, alle 6 rijen aan boord gaan tegelijk rijden en moeten uiteindelijk weven tot 1 rij auto’s. En dat gaat allemaal maar net goed.Hierna rijden we langs de kust verder richting ons hotel. Daar aangekomen krijgen we te horen dat ons hotel dicht is. We zijn, met onze andere reisgenoten overgeboekt naar een agriturismo. Een kleinschalig hotel in een voormalige boerderij. Het kaartje wat we krijgen ziet er veelbelovend uit. De weg ernaar toe niet, die wordt steeds smaller en slechter en de huizen langs de weg zijn grotendeels vervallen en verlaten. We vragen ons af waar we heen gestuurd worden. Eenmaal aangekomen bij de locatie ziet die er goed uit. We krijgen een kamer op de begane grond met een zitje voor onze kamer. Onze kamer is vooraan op de foto. Het uitzicht is mooi en nadat alles is uitgepakt drinken we buiten wat.Even later druppelen ook de andere reisgenoten binnen en daarna drinken we wat met elkaar. Als iedereen er is gaan we aan tafel en eten we met elkaar, wat erg gezellig is. Morgen maar eens kijken of we een glimp van de Etna kunnen opvangen.

Vandaag staan we ietsje later op en na een rustig ontbijt gaan we op stap. Langs de kust rijden we een stukje noordelijk richting Maratea. Omdat de zon moeite doet om door te komen ziet alles er gelijk heel vriendelijk en mooi uit onderweg.

Ons doel van vandaag ligt op ongeveer 25 km rijden van ons hotel, het plaatsje Maratea met een klein haventje. De uitzichten op de blauwe Middellandse Zee zijn mooi en reden om te stoppen waar dat kan.

Wat een verschil met de Amalfi kust waar we gisteren waren. Hier is het naar onze mening nog mooier en vele malen rustiger. We zien eigenlijk alleen maar Italianen, die van hun zondag genieten en verder geen toeristen. Na enige tijd bereiken we de haven van Maratea. Een rustig plekje, waar het zomers best wel druk zal zijn.

We lopen hier wat rond en gaan daarna de berg op, waar een groot Christusbeeld staat.

De weg er naar toe kent vele haarspeldbochten en langzaam maar zeker komen we dichter bij de top van de Monte Biagio, waar het grote Christusbeeld boven op staat. Bijna boven moeten we de auto parkeren en kunnen we of lopen of met een shuttle busje voor €1 per persoon naar de top en terug meerijden. Daar kiezen we dus maar voor. Bijzonder is het laatste deel van de weg naar de top. Dat is een weg die met viaducten tegen de berg is aangeplakt.

Boven aangekomen lopen we het laatste stukje naar het grote Christusbeeld. En dan zien we echt hoe groot het beeld is. Het is dan even wachten tot er niemand voor staat, zodat we een foto kunnen maken.

Doordat we bij het beeld op de top staan hebben we ook een mooi uitzicht over de omgeving. Met aan de ene kant de bergen en aan de andere kant de kust.

Nadat het busje ons weer naar de parkeerplaats heeft gebracht, rijden we met de auto weer naar beneden. Dat gaat bijna vanzelf, alleen af en toe remmen. We rijden weer terug richting ons hotel. Onderweg wel stoppend voor mooie uitzichten.

Bij het hotel aangekomen parkeren we de auto en even later eten we op ons terras een stokbroodje met gorgonzola, en genieten van ons uitzicht op zee.Daarna lopen we naar het oude centrum van Scalea, vanuit ons hotel zo’n 5 minuten lopen. Het oude Scalea is tegen de berg opgebouwd met allerlei smalle straatjes, die allemaal omhoog lopen naar de top. Dus dat is klimmen en zweten geblazen voor ons.

Helaas is de burcht of wat er van over is op de top vervallen en niet te bezoeken. We lopen langzaam weer naar beneden en gaan terug naar ons hotel. Daar arriveren we wanneer de eerste druppels vallen, dus net op tijd. Op ons balkon, aan de andere zijde van het hotel, brengen we verder de middag door en stippelen we de route voor morgen uit en werk ik het reisverslag bij. En als afsluiting van de dag de ondergaande zon in de Middellandse Zee.

Vandaag is weer een reisdag en gaan we verder in Italië naar het zuiden naar Calabrië. Een rit van ongeveer 300 km, deel binnendoor, deels over de snelweg. We rijden via Napels en over een bergpas naar de Amalfi kust. De weg door de bergen is schitterend en wordt nog mooier wanneer we de Middellandse zee weer zien en weten dat we tot daar straks moeten afdalen.Omdat het zo steil is, zijn alle huizen tegen de berg geplakt zo lijkt het. Daardoor heeft iedereen wel zeezicht. We dalen verder eem verder via heel veel haarspeldbochten en het wordt steeds drukker en de weg smaller. Ter vergroting van de feestvreugde rijden er ook nog eens vele bussen. Combineer dat met andere toeristen in huurauto’s en de chaos is compleet. Op meerdere stukken en bochten kan je elkaar niet passeren, dus dat geeft opstoppingen. Laat dan ook nog eens Italianen het verkeer regelen, dan leidt dat tot files. Maar dat hebben we er graag voor over want de uitzichten over de baai en op de stadjes zijn fantastisch.Na het plaatsje Amalfi wordt het rustiger en de weg breder en vinden we zowaar een plek voor een korte lunchstop met uitzicht.Na verloop van tijd laten we de kust achter ons en rijden we meer landinwaarts richting snelweg, die we voor circa 100 km nemen om een beetje op te schieten. Hierna rijden we weer over een landschappelijk mooie route richting ons hotel. Bij een schilderachtig bergdorpje, dat vol in de zon ligt, stoppen we voor een fotomoment.Verder rijdend naar het hotel zien we nog meerdere bergdorpen op en in elkaar gebouwd. En het is hier groener met meer bomen dan in het deel van Italië waar we vandaan kwamen.Rond 15:30 uur bereiken we Scaleo waar ons hotel is. We checken in en nemen een upgrade, zodat we een kamer met zeezicht hebben.Nadat we de spullen op de kamer hebben gezet maken we een kleine wandeling. Eerst naar de zee en later door het stadje. En voor het eerst deze vakantie nemen we een Italiaans ijsje, heerlijk.Teruggekomen bij het hotel drinken we wat op ons terras en genieten we van het uitzicht op zee.

Wanneer we wakker worden schijnt de zon al, dus lekker weer vandaag. Na het ontbijt gaan we naar Napels. Niet met de auto, maar grotendeels met de trein. We rijden naar een station dat op een kwartier rijden van ons hotel ligt en op een bewaakte parkeerplaats parkeren we de auto. In het station kopen we 2 kaartjes voor de heenreis en 2 kaartjes voor de terugreis. We kunnen al snel instappen en na een half uur reizen moeten we nog een keer overstappen voor het 2e deel van nog eens 30 minuten, om bij het centraal station van Napels aan te komen. Bij de tourist information krijgen we een kaart en suggesties om te bekijken al wandelend door de stad.

Net als Rome staat deze stad vol met kerken, die je zo kan bezoeken. De kerk die op ons lijstje staat is de Duomo, de grote dom van Napels.

Naast de kerken zien we ook leuke straatjes in het drukke Napels.

Omdat we ook wel trek hebben gekregen kopen we 2 stukken pizza, die heerlijk smaken. Zal wel een combinatie van trek en ambiance zijn. Hierna bezoeken we een klooster. Het is opvallend hoe rustig het is wanneer we in het klooster zijn. Ondanks dat we daar buiten staan, hoor je de geluiden van de stad nauwelijks.

Na deze oase van rust storten we ons weer in de drukte van de stad en lopen we richting Spaanse wijk, een zone voor voetgangerd waar veel winkels zijn. Heel veel kleding- en schoenenwinkels.

En natuurlijk ook een hele grote passage, waar de Haagse Passage enkele keren inpast. Wel jammer dat daar dan weer een Mc Donalds in is gevestigd.

Al deze hoogtepunten steken scherp af tegen het overgrote deel van de gebouwen die slecht tot niet onderhouden worden. Alleen zetten we die niet op de foto. Ons laatste hoogtepunt vormt het Palazzo Reale. Ook weer zo’n gebouw uit de rijke Italiaanse historie.

Hierna besluiten we om weer richting het centraal station te lopen. Na ruim een half uur lopen komen we daar aan en nemen we de trein terug naar onze auto. Helaas moeten we nu ook weer overstappen en een half uur wachten op de aansluitende trein die ons weer bij de auto brengt. Daarna rijden nog een kwartiertje en arriveren we bij het hotel. Daar staan achter in een wei vele buffels. Hun melk vormt immers de basis voor de Italiaanse mozarella.

Morgen reizen we weer verder richting zuiden.